NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Nie pogrążaj się w żałobie na zawsze.
Trochę tak.
Niech na pogrzebie wszyscy leją łzy,
ale nie spadaj w otchłań ani w obsesję,
żyj,
wstawaj rano, nie leż w łóżku całe dnie,
wychodź, odsuwaj zasłonki,
ciesz się słońcem...
póki możesz.
Głodna?
Jakbyś umiała otworzyć puszkę, już bym nie żył.
Ale nie umiesz. Bo jesteś beznadziejna.
Kto jest beznadziejny?
Ty!
Ty.
Beznadziejna. Dobra sunia.
Mam wrzucić przez drzwi?
Nie, mogę wziąć.
Kartka od Mike'a i Beth, kimkolwiek są.
To przyjaciele.
Co napisali?
Że świetnie się bawią, a Mike ma rozwolnienie.
Dobrze.
Liczę, że jak oślepnę, wciąż będziesz tu listonoszem.
Idź.
Byliśmy w naszej ulubionej fajnej greckiej knajpce.
Tej w górze ulicy.
Sheila znów miała straszny humor.
Tracę rozum.
Tylko jeśli słyszy pani odpowiedź.
On odpowiada.
Co mówi?
Zależy, o co pytam.
Oczywiście.
Mama?
Żona.
Przykro mi.
Stan był moim mężem.
Jestem Anne.
A ja Tony.
Miło poznać.
Wydaje się miły.
- Zgadza się? - Oczywiście.
Ani raz się ze mną nie zgodził w ciągu 48 lat.
Nie miałem tyle czasu.
Poznałem miłą kobietę na cmentarzu.
Nie mów Lisie.
Ja pierdolę.
Bardziej w twoim wieku.
Trochę viagry i jesteś szef.
Jestem szef?
Zawsze miło pogadać.
Wreszcie jestem.
- Hej. - Przepraszam za spóźnienie. Hej.
Zrobiłam herbatę.
Dwie łyżeczki cukru.
No dobrze, ogarniemy cię, uczeszemy.
Nie najgorzej, co?
Ładny dziś dzień, wyjdziemy potem do ogrodu.
Nie wiem, jak to robisz.
- Co? - Nie wariujesz.
Nie wiem, o czym mówisz.
Na pewno cię nie pamięta.
Nie wie, że żyje.
- Po co to wszystko? - Jak to, po co?
Oni nam pomagali kiedyś, teraz nie mogą,
on nie może sobie pomóc, więc ja to robię.
To wiem. Ale czy wyjdzie na dobre?
Nie wiemy przecież, co czują.
Sami nie wiedzą.
Na wszelki wypadek, bądź dla nich miły.
Taty już w ogóle nie ma.
Czuję się źle...
Odwiedzając go codziennie,
ale gdybym tego nie robił, też czułbym się źle.
Jak odwiedzam go co dzień,
czuję się źle, jak wychodzę, bo to dołujące.
Wiem, że nie myślę logicznie, ale nie chcę myśleć logicznie,
bo wtedy jestem w jeszcze większej, kurwa, depresji,
bo chcę tylko spać,
nie...
Przepraszam, nudzę cię?
Kłócę się na Twitterze z kompletnym idiotą, studentem medycyny,
a on mnie zablokował, bo nie daje rady.
Żałosne.
O tak.
Chciałbym go spotkać.
Tak?
Dać mu zjeby.
Idziesz kupić heroinę?
Tak.
Na ile wystarczy?
Na małą torebkę.
Może kiedyś do ciebie dołączę.
Kiedy tylko chcesz.
Dziś wieczorem?
- Słucham? - Chcę dziś spróbować heroiny.
Serio?
Czemu nie? Chuj z tym.
Ile za strzał?
Strzał, dawka, jak to się nazywa?
Nie wstrzyknę sobie.
Nie cierpię igieł i nie chcę umrzeć na AIDS.
AIDS się dostaje, dzieląc się igłami.
Już się na to nie umiera...
Wszystko idzie do przodu, co?
Nawet AIDS.
Najlepiej będzie, jak dodasz do jointa,
to nic takiego.
Zbakam się.
Tak.
OK.
Kup mi...
za 20 funtów. Chcę spróbować.
OK.
Przyjdziesz koło 19.00?
OK.
- Wiesz, gdzie mieszkam? - Tak.
Nic nie mów...
- Dobra? - OK.
- Gotów, katarynko? - Chwilę.
Można mu pięknie zebrać skórę na szyi.
Jak buldożkowi.
Dobra?
Jak leci?
Wciąż jestem sam, zły i w bólu. Nie mogę się doczekać końca. A u ciebie?
Dobrze, dzięki.
Jak się dziś nie zabijesz, popilnujesz George'a?
Tak. Na którą się umawialiśmy?
Około 17.00.
Musimy coś załatwić z Jill, do 19.00 będziemy z powrotem.
Do 19.00?
Jestem umówiony na 19.00.
- Tak. - OK.
Co robiłeś z jego szyją?
Pokazywałem Sandy co i jak w kwestii spójności,
do której szyja wcale nie jest podobna, bardziej już piersi lub krocze.
Tego nie dotkniesz.
- Nie przeszkadza ci to? - Nie.
Potwierdza.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Czemu miałoby jej przeszkadzać to, że łapię go za szyję?
Żyjemy na polu minowym.
- Napiszesz artykuł? - Właśnie wychodzimy, chodź.
Tak cię noszono, jak byłeś mały?
- Na razie. - Pa.
Pa.
Brak mi słów...
Jak długo uczyłeś się gry na flecie obydwoma nozdrzami?
Parę tygodni kilka godzin dziennie.
Tak. Kurczę, mało nie oszalałam.
Tak...
Jednak było warto.
- Tak. - Super.
Nie mam pracy.
- Nie? - Nie, dlatego mam mnóstwo czasu.
Korzystaj z niego mądrze.
To zabawne, bo dziś rano myślałem,
że moje życie jest bezwartościowe
i na pewno powinienem się zabić, teraz...
Skłania do myślenia, nie?
Tak.
Zdjęcie?
Flety do nosa.
Wetknij, o tak.
Ja pierdolę.
- Na razie. - Dzięki.
Dziękujemy.
Kurwa.
Zabawne.
Na pewno?
Gruby dzieciak mieszka z mamą, nie ma pracy,
więc uczy się grać nosem na fletach i chce, by świat się dowiedział.
Czemu ludzie wolą być znani z gówna niż wcale nie znani?
Kiedy to się zaczęło?
To tylko troszkę śmiechu.
Piszemy artykuły, żeby ludzie mówili, że to interesujące.
Coś jak wypadek.
Kiedy zwalnia się na autostradzie,
stwierdza, że to interesujące i żałuje, że się spojrzało.
Umiałbym grać na dwóch na raz?
- O czym rozmawiałeś z matką? - Pytałem, czy mogę zadzwonić.
- Po co? - Jak to „po co"?
- Po co miałbyś dzwonić? - Zaprosić na randkę.
- Zaprosiłeś mamę grubasa na randkę? - Tak.
- Niewiarygodne. - Czemu?
- Nieprofesjonalne, żenujące. - Dla kogo?
Dla mnie, pewnie i dla niej.
Zgodziła się.
Dziwne, że natychmiast przystawiasz się do kobiety,
która pcha swoje grube dziecko do gazety.
Mam bardzo silny popęd.
Nigdy tak więcej nie mów.
Idzie tu.
Nie ruszaj się, może nas nie zauważy.
Nie mamy szans. Zatrzymuje się.
- Wszystko OK? - Hej.
Miewasz dziwne sny?
Czasami.
Tak...
A ty?
Nie mam snów, bo nie śpię.
Nawet gdybym miał, nie opowiedziałbym nikomu,
bo nie ma nic nudniejszego niż słuchanie o czyichś snach.
Co sądzicie o tym?
- I tak nam opowie. - Patrzyłam w lustro
i wyglądałam bardzo dziwnie,
mogłam wyrywać sobie włosy...
Wiem, co czujesz.
...spróbowałam więc z zębami, ruszały się,
ale potem to nie byłam ja, ale dziecko.
Co to, do diabła, znaczy?
Śniło ci się dziecko, zęby i włosy?
Nie wiem, czy to Freud czy Jung,
ale któryś twierdził, że jak się ma taki sen
i opowiada go, jest się w chuj nudnym.
Cham.
Sny to niezły temat na felieton.
Nie, ale wiesz co? Nie mogę spać,
więc co wieczór przychodź, mów do mnie przez pięć minut,
i wymykaj się, jak będę wpadać w śpiączkę.
To by było świetne.
Przyszedł mi do głowy dobry temat do gazety.
Goście na kolacji marzeń.
Genialne, co? Wybierz pięć ulubionych osób i uzasadnij.
Uzasadnij...
Kogo wybierasz? Żywych lub martwych.
- Martwych. - Ale kogo?
- Nieważne, ale muszą być martwi. - Ja wiem.
- Oczywiście. - Pierwszy James Corden.
- Ja pierdolę. - Moglibyśmy to zrobić w Carpool Karaoke.
A w Carpool Kamikadze?
On umie zrobić wszystko.
- I robi. - Wiem, że modne dzieciaki go nie lubią,
ale on wiecznie pracuje.
- Głównie jako szofer. - Haruje jak ja.
Księżna Diana.
Gdyby było wiadomo, czemu umarła,
mielibyśmy to raz na zawsze wyjaśnione.
Ożywiłaś biedną kobietę,
żeby ją przepytać, jak umarła?
Umarli zawsze chcą opowiadać, żeby zaznać spokoju.
Nie zazna spokoju, bo jest z tobą i jebanym Jamesem Cordenem.
- Jaś Fasola. - Postać fikcyjna.
Raczej przezabawna.
Zapraszasz multimilionera Rowana Atkinsona
na kolację z tobą, martwą kobietą i Jamesem Cordenem,
i oczekujesz, że przez jebane trzy godziny będzie odgrywał Jasia Fasolę?
Ja wybieram gości.
Kavin Hart, najzabawniejszy człowiek świata.
- To cztery? - Tak.
Michael Jackson.
James Corden by się spuścił na wszystkich, gdyby Jacko przyszedł.
Dorośnij.
Najgorsza kolacja wszech czasów.
Dobrze.
- Zajęty? - Próbuję.
Patrząc z biura, nie wygląda na to.
Widziałeś, jak nam przeszkadza w pracy?
Możesz robić to, o co cię prosiłem? Masz uczyć Sandy...
Wiele się uczy.
Proszę.
Nagrywa się.
- Nie, daj spokój. - Tak.
- To głupie. Zrobisz sobie krzywdę? - Czemu?
- Bo jesteś stary. - Nie jestem.
- Ja jestem stara i pijana. - Dalej.
- Wiem, ale dobrze, że jesteś pijana. - Głupio.
Pijani się odbijają. Chodź.
Jak na ciebie upadnę, nie wiozę cię na pogotowie.
Dobra. Chodź.
Głupek. Latam!
Tak!
Puść, kochanie.
Jakie dziennikarstwo cię interesuje?
Nie musisz mnie niańczyć.
Dobrze mi tak, siedząc.
Lubię ciszę i spokój.
Mieszkam z mamą, tatą, bratem i siostrą...
dom bywa bardzo żywy.
- Co? - Przepraszam.
Co się stało?
Jesteś smutny.
To naprawdę nic.
Byliśmy małżeństwem 25 lat, było rewelacyjnie.
Skończyło się, to nie twój problem.
- Nie chcieliście dzieci? - Nie.
Irytujące skurwielki.
Jeszcze możesz być szczęśliwy.
Spróbuję, ale nie płacz,
bo pomyślą, że powiedziałem coś strasznego.
- OK? - OK.
Dlatego nie chcę dzieci, są zasmarkane i żałosne.
Będzie jadł. Patrz na to.
- Powiedział, że masz patrzeć? - Tak.
- Jakieś uwagi? - Wszystko OK.
Nie do końca. Wkładam jedzenie do pyska,
przeżuwam, połykam, jak wszyscy.
Z tego miejsca wygląda to jak zdjęcie w skali makro,
jak tysiąckrotnie powiększony ślimak, jedzący kapustę.
Nic z tych rzeczy. Nigdy nie zobaczysz mnie z kapustą.
Mój dziadek nigdy nie jadł kapusty.
Zmarł na cukrzycę, jak zdarzy się to jemu?
Nie, rak jelita.
- Jadasz w ogóle błonnik? - Mnóstwo.
- Owoce i warzywa? - Pięć na dzień.
- Ile porcji zjadasz? - Dziesięć.
- Ziemniaki się nie liczą. - To zero.
Boże, Tony!
Ale z ciebie kutas.
- Jest świetny. - Dzięki.
Myślę, że pomogłem...
Tak, przy tym, możesz podpisać.
Tam, gdzie podskoczyłam.
- Wszystko OK? - Tak. Hej, George'u.
- Wracam około 19.00. - Tylko na pewno. Mam... sprawę.
- Spokojnie. Na razie. - No.
Bądź grzeczny, George'u!
Może nie wspominaj o chęci zabicia się.
Jakbym mógł.
Dobra, przepraszam.
Jak on zacznie o tym mówić?
Jakim cudem?
No właśnie. Taki żart.
- Na razie. - Pa, pa.
Napijesz się?
Tak, proszę.
Whiskey?
Mam Colę.
Tatuś mówi, że jesteś smutny od śmierci cioci.
Tak.
Też jestem smutny.
Śni mi się czasami.
Mnie też.
Czemu lekarze jej nie wyleczyli?
Próbowali.
Czemu Jezus jej nie ocalił?
Bo jest dupkiem.
- Nie mów rodzicom, że tak powiedziałem. - OK.
- Herbaty? - Nie.
- Głodny? - Tak.
Idziemy do knajpy?
- Tak. - To chodź.
- Masz pieniądze? - Nie.
Frajer.
Na co masz ochotę?
Paluszki rybne z fasolką.
Dobry wybór, ja też wezmę.
- Co podać? - Paluszki rybne z fasolka razy dwa.
To menu dla dzieci.
Nie jestem zbyt głodny.
Nie może pan tego zamówić.
- Jak to? - To dla dzieci.
Mogę chyba jeść to, co dzieci?
Tak, ale kosztuje tylko 4,99 £.
Wiem, bo porcja jest mniejsza.
Płacę za małą porcję i taką dostaję.
Są specjalnie tańsze dla dzieci.
Wiem, bo są mniejsze,
bo dzieci są mniejsze.
To nie zasiłek dla bezrobotnych. Dorosły płaci, więc...
Takie są zasady.
Tak?
No tak.
Proszę paluszki rybne z fasolką dla niego
dwa razy.
Pan zje jedną porcję, prawda?
Co dla pana?
Nie jestem głodny, tylko kawę.
Obie porcje dla niego?
Dobre?
Kurwa mać.
Gdzie twój jebany tatuś?
Tylko nie Julian.
Tak.
- George. - Przepraszam...
- Utknąłem... - To nic, na razie.
Oto i on. Pa.
- Do jutra. - Pa.
- Dobrze się bawiłeś? - Tak, idź...
Kurwa.
Hej, co tu robisz?
Przyszedł pogadać o pracy w gazecie.
Dobra, to super.
Właśnie...
- Jedzenie na wynos? - Narkotyki.
- Nie musisz odpowiadać. - Co...
Już 19.00, idź.
- OK. - Wejdź.
Fajnie było?
Czemu powiedziałeś, że narkotyki?
Napisy: Małgorzata Ciborska